Θέματα που αφορούν την περιφρούρηση της ορθοδόξου πίστεώς μας και την καταπολέμησιν πασών των κακοδόξων αιρέσεων.
Σάββατο 24 Απριλίου 2021
Πέμπτη 22 Απριλίου 2021
Τετάρτη 14 Απριλίου 2021
Η Μάρθα ἐτόλμησε, ὁ Ἰωσὴφ ἀρίστευσε καὶ ὁ Πέτρος μεταμελήθη
Η Μάρθα ἐτόλμησε, ὁ Ἰωσὴφ ἀρίστευσε καὶ ὁ Πέτρος μεταμελήθη.
Εἶναι Ἄνοιξη. Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος
(Ὅλα ἔλιωσαν ἐκείνη τὴν ὥρα μέσα στὸν π. Ἰωσήφ……..)
Ἐπίκαιρο διήγημα τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Μεγάλη Παρασκευὴ σὲ μιὰ λαϊκὴ συνοικία τῆς
Ἀθήνας.
-Μαμά!…
-Μαμά! Σοῦ μιλάω! Κοίταξέ με μανούλα…
Σήκωσε στενoχωρημένη τὸ βλέμμα της ἀπὸ τὴν ὀθόνη τοῦ κινητοῦ της.
– Τί εἶναι, Μαρία μου;
Ἡ Μαρία μὲ ἱκανοποίηση ποὺ κατάφερε νὰ κερδίσει τὴν προσοχὴ τῆς μητέρας της
πῆρε ὅλη τὴν γλύκα ποὺ εἶχαν τὰ πέντε της χρονάκια καὶ συνέχισε κοιτῶντας την
στὰ μάτια:
– Δὲν μοῦ εἶπες τὰ λουλούδια ποὺ κόψαμε ἀπὸ τὴν αὐλὴ τῆς κας Παναγιώτας, τὸ
πρωὶ ποὺ κάναμε τὴν βόλτα μας, τί τὰ θέλουμε; Μοῦ εἶχες πεῖ ὅτι θὰ μοῦ
ἐξηγήσεις, ὅταν θὰ φθάσουμε σπίτι.
– Θὰ σοῦ πῶ μόλις μιλήσουμε μὲ τὸν μπαμπᾶ στὸ τηλέφωνο.
-Ἔ ἄντε, τηλεφώνησέ του…
– Σὲ λίγο, ἔβλεπα ἕνα βίντεο…
-Σὲ παρακαλῶ, μανούλα!
Ἀναστέναξε καὶ πίεσε τὴν ὀθόνη, ἔβαλε καὶ τὴν ἀνοικτὴ ἀκρόαση…
-Καλησπέρα! Τί μοῦ κάνετε; Ἀκούστηκε μιὰ κουρασμένη, ἀλλὰ χαρούμενη φωνή.
Ἡ μικρὴ ἔτρεξε πρὸς τὸ τηλέφωνο καὶ φώναξε: “Γειά σου μπαμπᾶ!”
– Γειά σου, ἀγάπη μου! Τί κάνεις;
– Καλά! Πήγαμε τὸ μεσημέρι βόλτα μὲ τὴν μαμὰ καὶ μαζέψαμε καὶ λουλούδια ἀπὸ τὴν
αὐλὴ τῆς κας Παναγιώτας, τὰ βάλαμε στὸ ψυγεῖο, ἀλλὰ δὲν μοῦ λέει τί θὰ τὰ
κάνουμε!
– Τί σκέφτηκες πάλι, Μάρθα;
– Ἄσε, Κώστα, θὰ τὰ ποῦμε μετὰ αὐτά· πὲς μου πρῶτα, σχόλασες; Τί λένε οἱ
πρόσφυγες;
– Τί νὰ σοῦ πῶ, βρὲ Μάρθα. Στὰ μάτια τους βλέπω διάφορα. Ἄλλοι σὲ κοιτᾶνε
φοβισμένοι, ἄλλοι μὲ εὐγνωμοσύνη, ἄλλοι μὲ θράσος καὶ ἀπειλητικά· εἶναι περίπλοκο…
– Τί μαθαίνεις; Πότε γυρίζετε;
– Μετὰ τοῦ Θωμᾶ. Δὲν ἀλλάζει… Μοῦ λείπετε! Μακριά σας δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω ὅτι
εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα… Μόνο ἀπὸ τὴν νηστεία…
– Τί τρῶτε;
– Ἐγώ; Τί νὰ βρεῖς ἀλάδωτο στὸ νησὶ μὲ κλειστὰ τὰ πάντα…
– Οὔτε καὶ ἐμεῖς ἐδῶ ἔχουμε καταλάβει ὅτι εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα. Προσπαθῶ νὰ δῶ
τὶς ἀκολουθίες ἀπὸ τὴν τηλεόραση, ἀλλὰ δὲν γίνεται. Καμμία σχέση. Μία χτυπάει τὸ τηλέφωνο, μία ἡ μικρὴ ζητάει κάτι, ὁ
εἰκονολήπτης ὅλο δείχνει τοὺς ψάλτες καὶ τὸν Δεσπότη ἀντὶ γιὰ τὶς εἰκόνες, εἶναι
καὶ αὐτὸ τὸ πλάνο γιὰ ὅσους ἔχουν προβλήματα ἀκοῆς ποὺ μὲ περισπᾶ μὲ τὶς
χειρονομίες, δὲν μπορῶ νὰ μαζέψω τὸ μυαλό μου… Σκέφτομαι νὰ ἠχογραφήσω ἀπὸ τὸ
ραδιόφωνο καὶ νὰ ἀκούω τὴν νύχτα μὲ σβηστὰ τὰ φῶτα. Μὲ ἕνα κερὶ νὰ φωτίζει τὶς
εἰκόνες, νὰ νομίζω ὅτι εἶμαι σὲ καμμία ἀγρυπνία.
– Καλὸ ἀκούγεται. Σκέψου καὶ ἐμένα. Ζορίζομαι. Ζορίζονται καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ
παιδιὰ τελικά. Ξέρεις, τὸ Πάσχα ὅλοι περνοῦσαν, ἔστω καὶ λίγο ἀπὸ τὴν ἐκκλησία…
– Κώστα,…
-Τί σκέφτηκες πάλι;
– Ἄκουγα χθὲς μιὰ ὁμιλία γιὰ τὶς Μυροφόρες. Καὶ τότε ἀπαγόρευση ὑπῆρχε. Ρωμαϊκὴ
φρουρά, οἱ ἄνθρωποι τῶν Ἀρχιερέων. Κι ὅμως πῆγαν… Καὶ σκεφτόμουν, γιατί πῆγαν;
Τὸν ἀγαποῦσαν, θὰ μοῦ πεῖς. Γιατί τὸν ἀγαποῦσαν; Ἔκανε θαύματα, τοὺς μίλησε,
τοὺς χαμογέλασε. Καὶ νά, μετὰ σκέφτηκα, βρὲ Κώστα, τὴν κατάστασή μας. Σὲ ἐμᾶς ὁ
Κύριος δὲν χαμογέλασε μόνο. Μᾶς χάρισε τὴν Μαρία. Θυμᾶσαι, Κώστα; «Μαθηματικὰ
ἀδύνατον» μᾶς εἶπε ὁ γιατρός. «Ξεχάστε τὴν δυνατότητα τεκνοποίησης!» Καὶ ἐμεῖς
πήγαμε κλαμένοι στὸν Γέροντα νὰ ζητήσουμε εὐλογία νὰ υἱοθετήσουμε καὶ θυμᾶσαι
τί μᾶς εἶπε;
Ὁ Κώστας ἀναστέναξε… «Θυμᾶμαι, Μάρθα!».
Καὶ κάναμε προσευχή. Πολλή προσευχή! Καὶ παρακαλέσαμε τὸν Κύριο νὰ κάνει τὸ
ἀδύνατον καὶ νὰ μᾶς ἐμπιστευτεῖ μιὰ ψυχούλα νὰ τὴν μεγαλώσουμε. Καὶ ὁ Κύριος
μᾶς ἄκουσε! Θυμᾶσαι τὸν γιατρό, ὅταν μᾶς ξαναεῖδε ποὺ πήγαμε νὰ ἀκούσουμε τὴν
καρδούλα πὼς ξεροκατάπινε μετά;
– Θυμᾶμαι… Τί θὲς νὰ κάνεις;
– Δὲν μπορῶ νὰ Τὸν ἀφήσω μόνο Του ἀπόψε… Ὁ Χριστός μας κηδεύεται. Ὁ Χριστὸς
στὸν τάφο! Μοναχός; Τὸν ἐγκαταλείψαμε ὅλοι; Ποιὸς θὰ Τὸν ράνει;
– Τί νὰ σοῦ πῶ… Θὰ φᾶμε πρόστιμο…
– Ἄς φᾶμε. Νὰ μοῦ κατασχέσουν τὸ δῶρο τοῦ Πάσχα, ὅταν μας τὸ δώσει ἡ ἐργοδοσία,
ἂς πάει χαλάλι. Καὶ οἱ μυροφόρες τότε τόσα λεφτὰ δώσανε γιὰ τὰ μύρα ποὺ
ἀγοράσαν…
– Θὰ σὲ ἀφήσουν νὰ περάσεις;
– Θὰ προσπαθήσω! Νὰ πῶ: ἐγὼ προσπάθησα…
– Πὲς ὅτι εἶμαι συνάδελφος, ἅμα σὲ σταματήσουν. Πές… Ξέρω ‘γώ…. Ὅτι σὲ φωτίσει
ὁ Θεός, Μάρθα… Σ’ ἀγαπῶ!
– Κι ἐγώ! Θὰ πάω Κώστα! Θὰ πάω, κι ἂς μοῦ βγεῖ καὶ σὲ κακό, ποὺ λέει τὸ
τραγούδι…. Γειά σου! Θὰ σοῦ στείλω μήνυμα μετά, μήπως καὶ κοιμᾶσαι.
– Θὰ περιμένω. Γειά σου, Μαρία! Νὰ προσέχεις τὴν μαμά!
Ἡ μικρὴ ἄφησε τὸ παιχνίδι της καὶ ξαναέτρεξε στὸ τηλέφωνο «Γειά σου, μπαμπᾶ»!
Κατάλαβα τί θὰ κάνουμε, θὰ πᾶμε τὰ λουλουδάκια στὸν Χριστούλη ποὺ εἶναι
Σταυρωμένος!
Φυσοῦσε στὸν
δρόμο. Κάποιοι λίγοι μὲ φόρμες καὶ κινητὰ στὰ χέρια τὶς προσπερνοῦσαν. Ἔφτασαν
στὴν διασταύρωση πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Μιὰ μηχανὴ μὲ ἀναμμένο φάρο ἦταν κάτω
ἀπὸ τὴ λάμπα. Ἕνας μαυροφορεμένος μὲ ἄσπρο κράνος καὶ φουσκωτὸ μπουφὰν φάνταζε
ἀπειλητικός. Ἀπὸ τὸν ἀσύρματο τῆς μηχανῆς ἀκούγονταν διάφορα. Νύχτωνε… Ἡ Μάρθα ἔσφιξε
τὸ χέρι τῆς μικρῆς νὰ πάρει κουράγιο.
– Πᾶμε Μαρία!
Ἔφθασαν στὴν διασταύρωση. Κρατοῦσε τὸ βλέμμα
της μακριά, πρὸς τὴν ἐκκλησία ποὺ εἶχε φῶτα στὸ ἐσωτερικό της. Πλησίαζαν…
– Κυρία!
Ἐσεῖς μὲ τὸ κοριτσάκι, ἐλᾶτε λίγο πρὸς τὰ ἐδῶ!
Σφίχθηκε.
Γύρισε πρὸς τὸ μέρος του. «Καλησπέρα!»
–
Καλησπέρα! Ἔχετε στείλει μήνυμα; Πῶς κυκλοφορεῖτε;
-Ἔχω
ἔντυπο συμπληρωμένο. Νὰ σᾶς τὸ δείξω.
– Β5
μετάβαση σὲ Τελετή. Ποῦ πάτε τέτοιαν ὥρα;
-Σὲ
κηδεία πάω.
–
Δὲν γίνονται κηδεῖες τέτοιαν ὥρα. Ἀφήσετε τὶς ἐξυπνάδες.
–
Κηδεύεται ὁ Χριστὸς μας…
– Ὁ
νόμος λέει σὲ κοντινοὺς συγγενεῖς!
– Ὁ
Πατέρας μου εἶναι, κύριε. Πόσο πιὸ κοντινός; Δὲν εἶναι καὶ δικός σας;
«… Θὰ πρέπει νὰ
σᾶς γράψω», εἶπε λιγότερο αὐστηρὰ αὐτὴν τὴν φορὰ χαμηλώνοντας τὴν φωνή του.
«Μᾶς κοιτάζουν ἀπὸ τὰ μπαλκόνια», συνέχισε κάνοντας ἕνα ἐλαφρὸ νόημα.
Ἡ Μάρθα κοίταξε πρὸς τὰ πάνω. Στὸν δεύτερο ἦταν
μιὰ μεσόκοπη κυρία ποὺ κάπνιζε ἀκουμπῶντας στὰ κάγκελα καὶ κοιτοῦσε ἐπίμονα
πρὸς τὸ μέρος τους.
– Κάντε τὴν δουλειά σας. Ἀφῆστε μὲ ὅμως νὰ κάνω
καὶ ἐγὼ τὴν δική μου! Τὸν παρακάλεσε ἐξίσου χαμηλόφωνα. «Ὁ ἄντρας μου εἶναι
συνάδελφός σας. Τὸν ἔστειλαν στὴν Κῶ γιὰ τοὺς λαθρομετανάστες».
– Δὲν ξέρω. Νὰ μιλήσω μὲ τὸν Ἀξιωματικό. Γύρισε
τὴν πλάτη του. Ἀπὸ τὸ ἀκουστικὸ ἡ φωνὴ φώναζε τόσο δυνατὰ ποὺ ἡ Μάρθα μποροῦσε
νὰ τὴν ἀκούει:
– Μηδενικὴ
ἀνοχή! Ἔχετε λάβει ὁδηγίες! Ἐὰν μαζευτοῦν 20 ἄτομα ἀπ’ ἔξω καὶ καθίσουν κάτω
στὸ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας θέλω 50 ἄντρες γιὰ νὰ τοὺς σηκώσω καὶ νὰ τοὺς
ἀπομακρύνω! Εἶναι δυνατὸν νὰ βάλω
ΜΑΤ γιὰ νὰ τοὺς διαλύσω τέτοια μέρα;
Μηδενικὴ ἀνοχή! Τ’ ἀκοῦς;
Ἀπομακρύνετε τοὺς γραφικούς! Ἀπὸ τὴν τηλεόραση! Νὰ ἀκοῦνε τοὺς ἐπισκόπους τους!
Ἡ Μάρθα ἔνιωσε
ἕνα σφίξιμο στὸ στομάχι της. Ὁ ἀστυφύλακας γύρισε καὶ ἄρχισε νευρικὰ νὰ γράφει.
«Δὲν γίνεται τίποτα! Δῶστε μου τὴν ταυτότητά σας! Ὄνομα, Μάρθα!» Σταμάτησε καὶ
τῆς γύρισε καὶ πάλι νευρικὰ τὴν πλάτη του κρατῶντας τὰ χαρτιά.
Ἡ Μάρθα ἔμεινε νὰ κοιτάζει τὴν μαύρη πλάτη του.
Περίμενε. Κοίταξε τὴν μικρὴ Μαρία ποὺ εἶχε φοβηθεῖ λίγο. Τῆς χαμογέλασε νὰ
πάρει κουράγιο.
– Συνεχίστε τὸν δρόμο γιὰ τὸ σπίτι σας! Ἀπὸ ἐδῶ
μὴν ξαναπεράσετε, γιατί θὰ σᾶς γράψω καὶ πάλι!
Γύρισε καὶ τὸν κοίταξε παραξενεμένη. Κατάλαβε.
Μὲ ἕνα χαμόγελο πῆρε τὰ χαρτιά της. Καληνύχτησε καὶ ἔφυγε μὲ γοργὸ βῆμα πρὸς
τὴν πλατεῖα τῆς ἐκκλησίας μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Στὸ βάθος ἀκούγονταν φωνὲς καὶ
πάλι.
– Κύριε ἀστυφύλακα, γιατί τὴν ἀφήσατε νὰ φύγει
πρὸς τὴν ἐκκλησία; Χαζοὶ εἴμαστε; Κάνετε τὰ στραβὰ μάτια; Ἐμεῖς γιατί κάνουμε
θυσίες;
– Σᾶς παρακαλῶ, κυρία μου, τῆς ἔκοψα κλήση καὶ
τὴν ἄφησα μὲ ὁδηγίες νὰ πάει στὸ σπίτι της, τί ἄλλο θέλετε;
Ἡ γυναικεία φωνὴ ἀπάντησε κάτι, ἀλλὰ ἡ Μάρθα
πιὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἀκούσει. Βάδιζαν πιὰ στὶς πλάκες τῆς πλατείας. Ἡ ἐκκλησία
ἦταν βουβή. Μὲ φῶτα μέσα, ἀλλὰ βουβή. Ἡ πόρτα τεράστια, μαύρη καὶ κλειστή.
«Ποιός
θὰ μᾶς ἀνοίξει τὴν πόρτα;» σκέφτηκε.
Ἀνατρίχιασε. Θυμήθηκε τὸ Εὐαγγέλιο: «Τὶς
ἡμῖν λίθον;»
Ἀνέβηκε τὰ σκαλοπάτια κρατῶντας πάντα τὸ χέρι τῆς Μαρίας ποὺ κοιτοῦσε τὴν μεγάλη κλειστὴ θύρα μὲ δέος. Ἀπὸ τόσο κοντὰ πιὰ ἀκούγονταν μέσα νὰ διαβάζουν τὸν ἑξάψαλμο. Ἡ Μάρθα γύρισε τὸ πόμολο. Κλειδωμένη. Χωρὶς νὰ χάσει χρόνο σήκωσε τὴν παλάμη της κλειστὴ καὶ σφικτὴ γιὰ νὰ χτυπήσει δυνατὰ τὴν πόρτα.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Μεγάλη Παρασκευὴ μεσημέρι σὲ μιὰ λαϊκὴ συνοικία τῆς Ἀθήνας.
– Ναί! Ναί! Τὸ διάβασα! Μιὰ χαρὰ τοὺς τὰ γράφει! Ἔχουμε καταλύσει κάθε ὅριο σεβασμοῦ πιά! Ὅλοι γίνανε ἐπιδημιολόγοι καὶ ἀψηφοῦν τοὺς ἐπιστήμονες! Καθεὶς στὴν θέση του! Ἡ ἐπιστήμη μίλησε, κύριε! Ἡ Δ.Ι.Σ. ἀποφάσισε! Ἡ κυβέρνηση διέταξε! Θὰ τὶς σεβαστεῖς! Ζοῦμε πρωτόγνωρες καταστάσεις! Στὴν γωνία μᾶς περιμένουν, νὰ ἀρρωστήσει κανείς μας, νὰ μᾶς ρεζιλέψουν οἱ μεγαλοδημοσιογράφοι! Πῶς, ἀδελφέ μου; Ἔ, βέβαια! Ὅλοι οἱ συνωμοσιολόγοι στὴν Ἐκκλησία μας ἔχουν μαζευτεῖ!
Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰωσὴφ μιλοῦσε στὸ τηλέφωνο χειρονομῶντας ἔντονα μὲ τὸ ἐλεύθερο χέρι του. Στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γραμμῆς ἦταν ὁ φίλος του, ἐπίσης Ἀρχιμανδρίτης, π. Θωμᾶς ποὺ διακονοῦσε σὲ μιὰ Εὐρωπαϊκὴ Ἀρχιεπισκοπή. Φίλοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀπὸ τὴν Ἀνωτέρα Ἐκκλησιαστικὴ Σχολή. Συνέχισαν μαζὶ στὴν Θεολογική, χωρίσανε στὰ Μεταπτυχιακά τους. Ὁ π. Θωμᾶς ἔφυγε στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔμεινε ἐκεῖ. Ὁ π. Ἰωσὴφ ἔμεινε στὴν Ἀθήνα. Εἶχε νὰ νοιαστεῖ γιὰ τὴν μητέρα του. Μοναχοπαίδι γάρ.
– Ἄ! Τώρα ποὺ τὸ θυμήθηκα, θυμᾶσαι τὸν Εὐτύχιο· τὸν Ἀφρικάνο ποὺ τὸν λέγαμε; Ναί, ναί! Τὸν εἶδα τὶς προάλλες εἶχε ἔρθει γιὰ λίγο στὴν Ἀθήνα. Μιὰ χαρά τὸν εἶδα! Χαμογελοῦσε ὅλην τὴν ὥρα, ὅπως πάντα. Τὸν βρῆκα στὸ Κέντρο, οὔτε μάσκα οὔτε γάντια… Καλὰ τοῦ λέω, δὲν φοβᾶσαι; Ἔλα ντέ!… Τί νὰ καταλάβουν αὐτοί! Ἔχουν ἀκόμα Ἔμπολα ἐκεῖ πέρα! Ναί… ναί! Τί κλειστὲς ἐκκλησίες νὰ ἔχουν ἐκεῖ, βρέ; Οἱ πιὸ πολλὲς ἐκεῖ ποὺ εἶναι δὲν ἔχουν πόρτες! Δὲν τὶς ἔχεις δεῖ; Μὲ λάσπη καὶ καλάμια εἶναι! Κοινωνᾶνε καὶ πιὸ πέρα μουγκρίζουν τὰ λιοντάρια, ποὺ λέει ὁ λόγος!
-Λοιπόν, πάτερ μου, σὲ κλείνω, ἔχω νὰ κάνω ἕνα σωρὸ καὶ ἀπόψε ἀρχίζουμε κατὰ τὶς ὀχτώ. Πῶς; Ναί, ναί, κλειστά, θεόκλειστα! Ἀπὸ τὴν Μητρόπολη μᾶς τὸ ξεκαθάρισαν. Μηδενικὴ ἐλαστικότητα. Ὑπακούουμε στὴν ἀπόφαση! Καλὴ Ἀνάσταση, ἀδελφέ μου, καὶ περαστικά μας!
Ὁ π. Ἰωσὴφ ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο καὶ πῆγε πρὸς τὸ ψυγεῖο. Πῆρε ἕνα τάπερ μὲ χορτόσουπα ποὺ τοῦ εἶχε φτιάξει μιὰ ἐνορίτισσά του, ἡ κ. Ἀσπασία καὶ τὸ ἔβαλε βιαστικὰ στὸ φοῦρνο μικροκυμάτων. Ὅσο περίμενε ἔριξε ἕνα βλέμμα στὸ γραφεῖο του. Πόσα εἶχαν μαζευτεῖ! Ἔπρεπε νὰ τελειώσει ἕνα ἄρθρο γιὰ τὸ περιοδικό, νὰ γράψει τὴν ὁμιλία – αὐτὸ δὲν ἐπείγει, ἅμα πάρουν παράταση τὰ μέτρα μπορεῖ νὰ τὸ γλυτώσει – νὰ ἑτοιμάσει τὰ γραφειοκρατικὰ τῆς ἐνορίας καὶ στοῖβα περίμεναν οἱ σημειώσεις του γιὰ τὸ Διδακτορικό. Ἀναστέναξε. Ἀπὸ τὸ μικρὸ σόκ τον ἔβγαλε τὸ μπὶπ ποὺ ἔκανε ὁ φοῦρνος. Πῆρε τὸ μπὸλ ὅπως ἦταν, τὸ ἔβαλε στὸ τραπέζι, ἔκανε βιαστικὰ τὸν σταυρό του καὶ τὸ ἄνοιξε.
-Ἄνηθος! Ὄχι, βρὲ εὐλογημένη! Ἄχ… κυρὰ Ἀσπασία, τί μοῦ ἔκανες! Τὸ βλέμμα του μελαγχόλησε. Νὰ ζοῦσε ἡ μάνα του, ἡ κυρία Μαρία! Τί ὡραῖα ποὺ τὴν ἔκανε τὴν ἀλάδωτη χορτόσουπα! Πῶς τοῦ λείπει! Πᾶνε δέκα χρόνια ποὺ ἔφυγε καὶ ἀκόμη καὶ τώρα ξεχνιέται καμμιὰ φορὰ καὶ σκέφτεται νὰ τὴν πάρει τηλέφωνο, νὰ τῆς πεῖ τὰ νέα.
Θυμήθηκε… θυμήθηκε, μικρὸς ποὺ ἦταν.. καὶ τὸν ἔπαιρνε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ πήγαιναν μαζὶ στὴν ἐκκλησία. Ἀπὸ τότε ποὺ θυμᾶται τὸν ἑαυτό του, ὅλην τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀνελλιπῶς στὸν Ναό. Πῶς τὸν ἐντυπωσίαζαν ὅλα! Ὅταν ἄρχισε νὰ καταλαβαίνει τί γινόταν, τί ἦταν αὐτὰ ποὺ ἔβλεπε καὶ νὰ πιάνει μέσες-ἄκρες τί ἔλεγαν τὰ Εὐαγγέλια, θυμᾶται ποὺ ἔκλαιγε. Λυπότανε γιὰ τὸν Χριστό μας ποὺ ἔμεινε μονάχος, ποὺ προδόθηκε, ποὺ πόνεσε… Ἡ κυρία Μαρία τοῦ κρατοῦσε τὸ χέρι. Θυμᾶται τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἔκλαψε καὶ τοῦ σκούπισε τὰ δάκρυα καὶ τὸν φίλησε στὸ κεφάλι. Μετὰ πήγαινε στὸ Ἱερό, ντυμένος παπαδάκι, ἡ μητέρα του καμάρωνε καὶ αὐτὸς τὴν κοιτοῦσε σοβαρὸς μὲ τὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ του. Ἄχ… πῶς τοῦ λείψανε ὅλα αὐτά! Μητέρα! Ἄχ… ποῦ εἶσαι;
Αὐτὴ ἡ γλύκα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἦταν ποὺ τὸν ἔκανε νὰ ἀφιερωθεῖ στὸ Χριστό….
Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς μάνας! Ἡ ἀγάπη! Πῶς θὰ ἤθελε νὰ ξανακλάψει Μεγάλη Ἑβδομάδα! Νὰ κλαίει, νὰ κλαίει νὰ σβήσει ὅσα ἔχει μαζέψει μέσα του ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια. Τὸν ἔφαγε ὁ Κόσμος, κι ἂς ἦταν μὲς τὴν Ἐκκλησία. Θυμήθηκε τί εἰρηνικὰ εἶχε φύγει ἡ κυρία Μαρία. Ἐξομολογημένη, κοινώνησε, τὸν κοίταγε στὰ μάτια καὶ καμάρωνε, ὅπως τότε Μεγάλη Ἑβδομάδα. Κοιμήθηκε καὶ δὲν ξαναξύπνησε… Δὲν ἔχει ἀμφιβολίες γιὰ τὸ ποῦ βρίσκεται ἡ ψυχούλα της.
Ὁ π. Ἰωσὴφ ἀναστέναξε. Θὰ τὴν ξαναδεῖ στὴν ἄλλη ζωή; Θὰ βρεθεῖ καὶ αὐτὸς κοντά της; «Μνήσθητί μου Κύριε» ψέλλισε μὲ τὸ βλέμμα καρφωμένο μπροστά του…
Ἀποτίναξε τὶς σκέψεις του, καταπιάστηκε μὲ ὅσα εἶχε νὰ κάνει καὶ νὰ ἑτοιμάσει. Εἶδε στὴν τηλεόραση τὴν ἐνημέρωση γιὰ τὸν Κορωνοϊό. Νούμερα νεκρῶν ἀνὰ χώρα, οἱ ἐξελίξεις στὴν ἀνοσία, ἂν φορᾶμε μάσκα, εἶχε ἀρχίσει νὰ γίνεται κουραστικό. Ὁ Χαρδαλιᾶς… αὐστηρὸς ὅπως πάντα. Ἡ πιὸ κρίσιμη ἑβδομάδα! Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα! Ὁ π. Ἰωσὴφ κάρφωσε καὶ πάλι τὸ βλέμμα του μπροστά του… Τί γίνονται ὅλες αὐτὲς οἱ ψυχὲς ποὺ φεύγουν; Ποιοὶ θὰ τὶς περιμένουν; Πόσοι θὰ περάσουν τὰ τελώνια; Πόσοι φεύγουν «τακτοποιημένοι», ὅπως ἡ κυρία Μαρία;
Ἡ προετοιμασία του ἔγινε μηχανικά. Ξεκίνησε γιὰ τὸν Ναό. Ἀπ’ ἔξω τὸν περίμενε ὁ ἐπίτροπος καὶ ἡ νεωκόρος. Περίμεναν καὶ μερικοὶ ἐνορῖτες. Ὅσο εὐγενικὰ μποροῦσε τοὺς ἀποθάρρυνε. Ἦρθε καὶ ὁ Ψάλτης, ἀνέβασε τὸν τόνο τῆς φωνῆς του σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπέμεναν, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδιωξε, μπῆκε γρήγορα μέσα μαζὶ μὲ τοὺς συνεργάτες καὶ κλείδωσαν τὴν πόρτα.
Ὁ Ἐπιτάφιος ἦταν ἐκεῖ στὴ μέση μονάχος… Λιγοστὰ τὰ λουλούδια φέτος. Κλειστὰ καὶ τὰ ἀνθοπωλεῖα. Ὅ,τι ἀφήσανε στὴν πόρτα μερικοὶ ἐνορῖτες, ἀλλὰ… ὄχι καὶ πολλὰ πράγματα.
«Ἔχουμε Ἄνοιξη!» σκέφθηκε, «Τόσα λουλούδια παντοῦ!» Κι ὅμως, «Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος!». Ἔσκυψε τὸ κεφάλι του νὰ προσκυνήσει καὶ ὕστερα ἀπὸ τόσον καιρὸ ἔνιωσε τὴν κατάνυξη ἀπὸ τὰ μικράτα του ποὺ νοσταλγοῦσε!
-Ξεκινᾶμε, πάτερ; Τὸν διέκοψε ὁ Ψάλτης. Αὐτὴ ἡ ἠχὼ τοῦ ἄδειου ναοῦ ἀκούγονταν τόσο ψυχρὴ ἀπόψε. Ἔφυγε πρὸς τὸ Ἱερὸ σκεφτικὸς γιὰ νὰ βάλει τὸ «Εὐλογητός…»
Ὁ Ψάλτης κόντευε νὰ τελειώσει τὸν 87ο ψαλμό, ἦταν ἐκεῖ ποὺ λέει «ἱνατί, Κύριε, ἀπωθῇ τὴν ψυχήν μου, ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ;» ὅταν ἀκούστηκαν δυνατὰ χτυπήματα στὴν πόρτα.
Ὁ ψάλτης σάστισε. Σταμάτησε. Ὁ π. Ἰωσήφ τοῦ ἔκανε νόημα νὰ συνεχίσει καὶ πῆγε πρὸς τὴν πόρτα. Χωρὶς νὰ ἀνοίξει, εἶπε ἀπὸ μέσα: «Τί θέλετε; Ποιὸς εἶναι;»
– Ἀνοῖξτε, πάτερ! Εἶμαι μιὰ ἐνορίτισσα, ἡ Μάρθα· δὲν ξέρω ἅμα μᾶς θυμᾶστε, ἔφερα λουλούδια γιὰ τὸν Χριστό μας. Ἔχω μαζὶ καὶ τὴν κορούλα μου, σᾶς παρακαλῶ, ἀνοῖξτε!
– Δὲν γίνεται, κόρη μου, ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ. Σὲ παρακαλῶ μὴ μὲ φέρνεις σὲ δύσκολη θέση! Ἔχω διαταγές! Πιὸ πέρα εἶναι ἡ ἀστυνομία καὶ παραφυλάει!
– Ἀνοῖξτε, πάτερ! Σᾶς παρακαλῶ! Ἀκούστηκαν ἄλλοι δύο κτύποι καὶ ἕνα χέρι νὰ γλιστρᾶ στὴν πόρτα. Ἀναφιλητά… καὶ μετὰ τίποτε…
Ὁ π. Ἰωσὴφ ξαναγύρισε πρὸς τὸ Ἱερό, ὁ Ψάλτης εἶχε φτάσει στὸ «εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ, λειτουργοὶ αὐτοῦ ποιοῦντες τὸ θέλημα αὐτοῦ», ὅταν ξανακούστηκαν δυνατοὶ κτύποι στὴν πόρτα. Ὁ ψάλτης ξανασταμάτησε ἀπορημένος. Αὐτὴ τὴ φορὰ ὁ π. Ἰωσὴφ δὲν τοῦ εἶπε νὰ συνεχίσει. Πῆγε μὲ φόρα στὴν πόρτα καὶ χωρὶς νὰ ἀνοίξει φώναξε «Φύγε εὐλογημένη! Σοῦ εἶπα δὲν γίνεται! Θέλεις νὰ μποῦμε φυλακὴ ἀπόψε;»
– Ἀνοῖξτε Πάτερ! Ἀστυνομία!
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ
Μεγάλη Παρασκευὴ μεσημέρι σὲ μιὰ λαϊκὴ συνοικία τῆς Ἀθήνας.
Ὁ Πέτρος, ὅταν ἦταν μικρός, θαύμαζε πολὺ τοὺς ἥρωες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας μας. Τοὺς ζήλευε. Πῶς θὰ ἤθελε νὰ ζήσει στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων! Νὰ μαρτυρήσει Χριστό, νὰ τὰ βάλει μὲ Ρωμαίους τυράννους καὶ βάναυσους παγανιστές! Ἀλλὰ καὶ σὲ ὕστερα χρόνια θὰ ἤθελε νὰ βρεθεῖ, νὰ πολεμήσει τοὺς κατακτητὲς τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζήσει τὶς ἔνδοξες στιγμές της. Δυστυχῶς ὅμως τοῦ ἔλαχε νὰ ζήσει στὰ χρόνια ποὺ τὴν Ἱστορία τὴν διάβαζαν καὶ δὲν τὴν ζοῦσαν. Ἡ Ἐκκλησία μας ἦταν ἀδιαμφισβήτητη καὶ ἡ Πατρίδα μας ἀσφαλὴς στὴν ἀγκαλιὰ τῶν Εὐρωπαίων. Στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο οἱ ὁμιλίες τῶν καθηγητῶν του γιὰ τὶς Ἐθνικὲς Ἐπετείους του ἀκούγονταν κενὲς καὶ βαρετές. Τὸ ἴδιο καὶ τὰ κηρύγματα στὴν ἐκκλησία. Ἦταν ὅμως πάντα ἰδεαλιστὴς καὶ φιλότιμος καί, ἀφοῦ δὲν εἶχε νόημα νὰ γίνει ἥρωας γιὰ τὴν Πατρίδα του, ἀποφάσισε νὰ γίνει ἥρωας γιὰ τὴν κοινωνία.
Καὶ κάπως ἔτσι πέρασε στὴν Σχολὴ Ἀστυφυλάκων. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μετὰ τὴν ἀποφοίτησή του δὲν ἔνιωθε συχνὰ πὼς ὑπηρετοῦσε μὲ ἡρωισμὸ τὴν κοινωνία. Ἀντίθετα, σὲ διαδηλώσεις καὶ περιπολίες ἔβλεπε κάποιες φορὲς τὸν ἑαυτό του νὰ βρίσκεται ἀπέναντί της. Τὰ πρῶτα βήματά του στὸ Σῶμα συνέπεσαν μὲ τὴν περίοδο τῶν ἀναταραχῶν γιὰ τὸ Σκοπιανὸ καὶ γι’ αὐτὸν ἦταν μεγάλη δοκιμασία. Τὸν παρηγοροῦσε ὅμως τὸ ὅτι ἦταν πιστὸς στὸ ὑπηρεσιακὸ καθῆκον. Αὐτὸ ποὺ ἄκουγε ἀπὸ τοὺς παλαιότερους συναδέλφους του νὰ λένε: «Ἐμεῖς ἐντολὲς ἐκτελοῦμε…» σιγά-σιγά , σιγά-σιγά ὅσο ψυχρὸ κι ἂν τοῦ ἀκουγόταν, τὸν ἀνέπαυε. Τὸν βοηθοῦσε σὲ αὐτὸ καὶ ἡ προσωπικὴ ἐχθρότητα μὲ τὴν ὁποία τὸν ἀντιμετώπιζαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πολῖτες ποὺ εἶχε ἀπέναντί του. Ἔτσι τὸ φιλότιμό του ταυτίστηκε μὲ τὸ ὑπηρεσιακὸ καθῆκον καὶ τὴν τήρηση τοῦ νόμου.
– Μάνα ἡ δουλειά μου εἶναι νὰ ὑπηρετῶ τὴν νομιμότητα, καὶ ὄχι νὰ τὴν κρίνω.
– Τὴν ψυχὴ τῆς ἀδελφῆς σου ἀπάνω ἐκεῖ ποὺ εἶναι, ξέρεις πὼς τὴν ἔνοιαξε ἡ νομιμότητα; Παχιὲς κουβέντες λές! Πές μου, πές μου, τί ‘ναι τοῦτο νὰ μὴν μπορῶ νὰ πάω στὸ μνῆμα της νὰ τῆς ἀνάψω ἕνα κερί! Θεέ μου, συγχώρα με! Πῶς τὸ ἐπιτρέπεις; Τρεῖς ἄνθρωποι νὰ τὴν κηδέψουμε 22 χρονῶν νυφούλα! Τὴν πῆρες κοντά σου, καλὰ ἔκανες, μὰ νὰ μὴν μπορῶ νὰ τὴ θρηνήσω;
Ἦταν Παρασκευὴ πρὶν τοῦ Λαζάρου, ὅταν «ἔφυγε» ἡ Ἐλευθερία, ἡ ἀδελφὴ τοῦ Πέτρου. Ὅλα γίναν τόσο γρήγορα… Καλπάζουσα μορφὴ καρκίνου. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα ξεκίνησαν οἱ πίκρες. Πάσχα δὲν πρόφθασε… Λόγῳ τῆς ἀπαγόρευσης, ὁ κόσμος στὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία ἦταν λιγοστός. Στὸ νεκροταφεῖο μετρημένοι. Κάθε μέρα δυὸ λεωφορεῖα ἄλλαζε ἡ μάνα γιὰ νὰ φτάσει ὣς τὸ νεκροταφεῖο, μὰ οὔτε ποὺ τὸ ὑπολόγιζε γιὰ νὰ βρεθεῖ στὸ μνῆμα τοῦ παιδιοῦ της. Τὸ ἔκανε καὶ σήμερα κι ἂς τῆς εἶπε ὁ Πέτρος πὼς θὰ ἦταν κλειδωμένα. Ἔφτασε ἐκεῖ καὶ σπάραξε… Ποιός νὰ τὴν ἀκούσει…
Ἕνας ὑπάλληλος μὲ μάσκα καὶ γάντια ἐμφανίστηκε γιὰ λίγο καὶ ὕστερα της γύρισε τὴν πλάτη. Τί νὰ τῆς κάνει; Ἔμεινε νὰ βαράει τὸ λουκέτο μὲ τὰ χέρια της, νὰ τραβάει τὶς ἁλυσίδες… Γύρισε πίσω στὸ μαῦρο της τὸ χάλι. Ὁ Πέτρος ἔκανε τὸ λάθος νὰ παραπονεθεῖ, γιατί δὲν τὸν ἄκουσε καὶ μάζεψε ὅλον τὸν καημό της. Τοῦ εἶπε καὶ κουβέντες γιὰ τὴν δουλειά του καὶ τὸ ἄδικο τὸ κράτος.
– Μάνα φεύγω! Ψέλλισε.
– Ναί, νὰ διώξεις τὸν κοσμάκη ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες! Μεγάλη Παρασκευή, Χριστούλη μου, κηδεύεσαι μονάχος σὰν τὴν Ἐλευθερία μου! Ἄχ, Χριστέ μου, συγχώρα με, ἐσὺ εἶχες τὴν Μάρθα ὅμως, δὲν φοβήθηκε, οὔτε καὶ ἐγὼ φοβᾶμαι, ἀλλὰ δὲν εἶχε στὸ μνῆμα Σου φράχτη ψηλὸ καὶ ἁλυσίδες!
Ὁ Πέτρος ξεκίνησε τὴν ὑπηρεσία του βαλαντωμένος. Δουλειά του ἦταν νὰ ἐλέγχει καὶ νὰ ἀποτρέπει τὴν πρόσβαση πρὸς τὴν ἐκκλησία. «Μηδενικὴ ἀνοχὴ» ἦταν οἱ ὁδηγίες.
Ἀπὸ πάνω του σὲ ἕνα μπαλκόνι μιὰ κυρία μιλοῦσε δυνατὰ στὸ κινητὸ καὶ κατηγοροῦσε «τοὺς Χριστιανοταλιμπὰν ποὺ θέλουν σώνει καὶ καλὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν πίστη τους»
Τὴν ἐνοχλοῦσε ποὺ χτυποῦσε καὶ ἡ καμπάνα πένθιμα. «Τὴν εἶχαν βάλει στὸ αὐτόματο καὶ οἱ παπᾶδες εἶχαν φύγει. Ἔμεινε νὰ χτυπάει ὅλο τὸ μεσημέρι». Στὸ ἐνδιάμεσο ἀπὸ τὰ τηλεφωνήματα μὲ τὶς φιλενάδες της ἄνοιγε καυγᾶ μὲ ὅσους ἀντιδροῦσαν στὸν Πέτρο γιὰ τὴν ἀπαγόρευση. Κάποια στιγμὴ ὁ Πέτρος διαμαρτυρήθηκε καὶ τῆς ζήτησε νὰ κάνει ἡσυχία καὶ μετὰ μπῆκε καὶ αὐτὸς στὸ στόχαστρό της.
Τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε ἔλεγχο στὴν Μάρθα, ὁ Πέτρος εἶχε ἤδη διώξει μερικούς. Ἔκοψε καὶ ἕνα-δύο πρόστιμα καὶ ὕστερα ἀπὸ πολὺ καιρό τον βασάνιζαν σκέψεις γιὰ τὸ τί ἀκριβῶς ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκανε.
Ὅταν ἡ Μάρθα τοῦ ἔδωσε τὴν ταυτότητά της καὶ διάβασε τὸ ὄνομα, θυμήθηκε τὰ λόγια τῆς μάνας του. Ἦταν ἡ χαριστικὴ βολή. Βούρκωσε.
Γύρισε ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ γιὰ νὰ μήν τον δεῖ. Ὅταν τὴν ἄφησε νὰ φύγει, ἄκουσε τὰ ἐξ ἁμάξης ἀπὸ τὴν κυρία στὸ μπαλκόνι. Προσπάθησε νὰ τὴν ἠρεμήσει λέγοντας ὅτι «πρέπει νὰ δείξουμε κατανόηση, περνάει δύσκολα ὁ κόσμος» καὶ τότε ἡ μεσόκοπη τὸν κατακεραύνωσε:
– Ἡ δουλειά σας, κύριε, εἶναι νὰ ὑπηρετεῖτε τὴν νομιμότητα καὶ ὄχι νὰ τὴν κρίνετε!
Ὁ Πέτρος θυμήθηκε ξανὰ τὴ μάνα του. «Μεγάλη Παρασκευή, Χριστούλη μου, κηδεύεσαι μονάχος…!»
Θυμήθηκε, ὅταν πήγαινε Τετάρτη Δημοτικοῦ, καὶ ἄκουγε στὸ μάθημα Θρησκευτικῶν τὴν δασκάλα του ποὺ ἔλεγε γιὰ τὴν προδοσία τοῦ Χριστοῦ.
«Ἐγὼ ἂν ἤμουν ἐκεῖ δὲν θὰ τὸν εἶχα ἐγκαταλείψει!» ξανάφερε στὸ μυαλό του τὸν παιδικό του λογισμό. Ξαναβούρκωσε. Ἀνέβηκε στὴν μηχανή του καὶ ξεκίνησε πρὸς τὴν ἐκκλησία.
-Ποῦ πάτε, κύριε; Φώναξε ἡ κυρία ἀπὸ τὸ μπαλκόνι τοῦ δευτέρου. Μὰ ὁ Πέτρος δὲν τὴν ἄκουσε καὶ οὔτε ποὺ τὸν ἔνοιαζε νὰ τὴν ἀκούσει.
Ἔφθασε στὸ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας. Εἶδε τὴν πόρτα κλειστὴ καὶ παραδίπλα, κάτω ἀπὸ τὸν πίνακα ἀνακοινώσεων τὴν Μάρθα γονατισμένη. Ἡ μικρή, δίπλα της, τὴν κοιτοῦσε στὰ ἴσια. Ἀνέβηκε τὰ σκαλοπάτια, ἡ Μάρθα γύρισε, τὸν κοίταξε ἦταν δακρυσμένη.
-Τί θέλετε τώρα; Ἀφοῦ μοῦ εἴπατε νὰ περάσω!
-Εἶναι κλειστά; ρώτησε ὁ Πέτρος.
-Μέσα εἶναι, ἀλλὰ δὲν ἀνοίγουν.
Ὁ Πέτρος κτύπησε τὴν πόρτα μὲ δύναμη.
Ὁ ψάλτης σταμάτησε καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο ἀκούστηκε ὁ ἱερέας ἀπὸ μέσα «Φύγε εὐλογημένη! Σοῦ εἶπα δὲν γίνεται! Θέλεις νὰ μποῦμε φυλακὴ ἀπόψε;»
Ὁ Πέτρος ἀπάντησε «Ἀνοῖξτε, πάτερ! Ἀστυνομία!»
Ὁ π. Ἰωσὴφ σάστισε. Ξεκλείδωσε τὴν πόρτα. Εἶδε τὸν Πέτρο νὰ τὸν κοιτᾶ σοβαρὸς καὶ δίπλα τὴν Μάρθα νὰ σηκώνεται μὲ σκονισμένη τὴν μαύρη της φούστα. Εἶδε καὶ τὴν Μαρία παραδίπλα νὰ κρατάει σὲ ἕνα ἀλουμινόχαρτο λίγα λουλουδάκια.
-Τί θέλετε; Ξεκίνησα ἀκολουθία, εἶμαι ἀπολύτως νόμιμος! εἶπε ξεψυχισμένα.
– Πάτερ μου νὰ μποῦμε θέλουμε… Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος!
Ὁ π. Ἰωσὴφ ἔνιωσε καὶ πάλι τὸ πρόσωπό του νὰ ἀλλοιώνεται, ὅπως λίγο πρὶν προσκυνήσει. Τοὺς ἄφησε νὰ μποῦνε. Κλείδωσε τὴν πόρτα. Ὅλοι ἦταν βουρκωμένοι. Ἡ μικρὴ Μαρία ξεδίπλωσε τὸ ἀλουμινόχαρτο καὶ ἄρχισε νὰ σκορπίζει μὲ τὰ χεράκια της τὰ πέταλα πάνω στὸν Χριστούλη.
-Πῶς σὲ λένε, κοριτσάκι μου; τὴν ρώτησε ὁ π. Ἰωσήφ.
-Μαρία! τοῦ ἀπάντησε γλυκὰ καὶ ὁ π. Ἰωσήφ τῆς ἀπάντησε «Μαρία! Σὰν τὴν μητέρα μου. Μαρία σὰν τὴν Παναγιά, τὴν μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας!
Ὅλα ἔλιωσαν ἐκείνη τὴν ὥρα μέσα στὸν π. Ἰωσήφ. Ὁ κορωνοϊός, οἱ θάνατοι, οἱ μεγαλοδημοσιογράφοι, τὰ διδακτορικά, ἡ ἐγγραφή του ὡς ὑποψηφίου γιὰ τὴν Ἱεραρχία. Γύρισε πρὸς τὸν ψάλτη, τοῦ ἔκανε νόημα νὰ συνεχίσει καὶ μπῆκε στὸ Ἱερό. Ἔκλαψε, ἔκλαψε ὅπως τὸ ποθοῦσε. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα του νὰ βγεῖ στὴν Ὡραία Πύλη εἶδε τὴν πόρτα ἀπέναντι ποὺ ἦταν κλειδωμένη.
– Μὲ συγχωρεῖτε, ἀδελφοί! Γεώργιε, ἄναψε τὰ ἔξω φῶτα! εἶπε στὸν ἐπίτροπο καὶ πῆγε νὰ ξεκλειδώσει τὴν πόρτα…
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Θὰ ἤθελα πολὺ νὰ σᾶς ἔλεγα ὅτι ὅταν ὁ π. Ἰωσὴφ ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ ἄναψαν τὰ ἔξω φῶτα, ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν γειτονιὰ ἔσπευσε νὰ ἔρθει στὴν ἀκολουθία. Δὲν ἔγινε ἔτσι. Ἄλλωστε θὰ τὸ μαθαίνατε ἀπὸ τὶς καταγγελτικὲς τῆς «Συνάθροισης τῶν Πιστῶν» εἰδήσεις. Κάποιοι λίγοι μπήκανε καὶ ἀπὸ αὐτοὺς λίγοι παρέμειναν.
Θὰ ἤθελα πολὺ νὰ εἶχα νὰ σᾶς διηγηθῶ ἕνα θαῦμα, πὼς ἡ Κυβέρνηση ἔκανε πίσω ἀπὸ κάποιο θεϊκὸ σημάδι καὶ ἄφησε τὶς ἐκκλησίες ἀνοιχτὲς γιὰ τὸ ἑπόμενο βράδυ.
Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν συνέβη. Ὁ Χριστός μας κηδεύτηκε μονάχος του, ὅπως τότε. Μά, ὅπως τότε, ἡ Μάρθα ἐτόλμησε, ὁ Ἰωσὴφ ἀρίστευσε καὶ ὁ Πέτρος μεταμελήθη.
«Προσκυνοῦμεν Σου τὰ Πάθη, Χριστέ, δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν Σου Ἀνάσταση»
ΤΕΛΟΣ
Θὰ σᾶς διηγηθῶ ἕνα περιστατικὸ σὲ πρῶτο πρόσωπο ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τὸ περιέγραψε ἕνα προσφιλὲς πρόσωπο ποὺ μοῦ ζήτησε γιὰ εὐνόητους νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ τὸ ὄνομά του καὶ ὁ τόπος ποὺ συνέβη:
«Ἦταν ἀπόγευμα Μεγάλης Παρασκευῆς· ἡ ἀτμόσφαιρα γλυκειά, ἀνοιξιάτικη, ἀλλὰ ἡ καρδιά μου ἦταν πικραμένη. Ὁ Χριστὸς στὸν τάφο, μονάχος, χωρὶς κανένα δίπλα του ὅπως καὶ τότε. Δὲν ἄντεχα στὴν σκέψη ὅτι τὸ πιὸ ἀγαπημένο μου πρόσωπο στὸν κόσμο θὰ ἔστεκε σήμερα ἐγκαταλελειμμένο ἀπὸ ὅλους. Ὄχι βέβαια χωρὶς αἰτία. Ἡ αἰτία ἦταν σοβαρὴ καὶ σεβαστή, ἀλλὰ ἀνθρωπίνως ἡ ψυχή μου δὲν μποροῦσε νὰ τὸ βαστάξῃ. Σχεδὸν πενῆντα ἡμέρες μὲ νηστεία καὶ προσευχὴ εἶχαν περάσει χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν πιὸ μεγάλη στιγμὴ ὅλα ἔδειχναν νεκρά.
Ἔψαχνα ἕνα ἀποκούμπι, ὅταν στὸ διαδίκτυο εἶδα μιὰ ὄμορφη ἱστορία, «Εἶναι Ἄνοιξη. Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος. Μέρος πρῶτο». Συγκινήθηκα πολύ, δὲν ἤξερα τὸ τέλος τῆς ἱστορίας, ὅμως θέλησα τελείως αὐθόρμητα νὰ ζήσω λίγο ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ συναίσθημα τῶν μυροφόρων, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἔλεγε τὸ διήγημα. Οἱ ἐκκλησιὲς κλειστές, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ μποροῦσα νὰ κάνω ἦταν νὰ ἀφήσω λίγα λουλούδια στὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας. Ξεσηκώθηκε λοιπὸν ὅλη ἡ οἰκογένεια γιὰ μιὰ ἀπογευματινὴ «φυσικὴ ἄσκηση» περιπάτου μέχρι τὴν ἐκκλησία, μὲ λίγα τριαντάφυλλα στὰ χέρια, κομμένα ἀπὸ τὸν κῆπο μας καὶ μιὰ κρυφὴ λαχτάρα στὴν καρδιά. Στὸ δρόμο ἀναρωτήθηκα ὅπως οἱ μυροφόρες «Τὶς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;». Σὲ λίγο, βρεθήκαμε ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ μας. Ἀπὸ τὰ κλειστὰ παράθυρά της ἀκουγόταν σιγανὰ: «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου…». Ἕνας κόμπος στὸ στομάχι μοῦ ἔφερε στὸ μυαλὸ τὴν θλιβερὴ κατάσταση ποὺ ζούσαμε. Πολλοὶ τὸ εἶπαν ἐπιτίμιο γιὰ τὰ λάθη μας, πολλοὶ τὸ εἶπαν ἁπλὸ φυσικὸ φαινόμενο, πολλοὶ ἐχλεύασαν ὡς ὁ ἕτερος λῃστὴς λέγοντας «ποῦ εἶναι τώρα ὁ Θεός σας, νὰ διώξῃ τὴν πανδημία;» Γιὰ ἐμένα ὅμως δὲν εἶχε τίποτα σημασία, παρὰ μόνο ὁ πόνος, ἡ ρομφαία ἐκείνη ποὺ διαπερνᾶ τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὴν στέρηση τοῦ προσώπου ποὺ ἀγαπᾶς. Τόσες προσευχές, ποὺ ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ βρῆκα τὸν χρόνο νὰ νιώσω ἀληθινὰ καὶ καμμία ἀπόκριση. Καθὼς λοιπὸν ἡ ὥρα περνοῦσε καὶ δὲν γινόταν τίποτα, ἀφήσαμε τὰ λουλούδια πάνω στὴν πόρτα στὸ μικρὸ παρεκκλήσι καὶ κινήσαμε νὰ φύγουμε. Καὶ ἐκείνην τὴν στιγμή, ξαφνικὰ ἡ πόρτα ἀνοίγει. Γιὰ ἄγνωστο λόγο ὁ ἐπίτροπος ἔπρεπε νὰ βγῇ γιὰ λίγο ἔξω καὶ ἔτσι ἁρπάξαμε ἀμέσως τὴν εὐκαιρία νὰ ἱκετεύσουμε:
«Θὰ μπορούσαμε γιὰ λίγο νὰ μποῦμε στὴν ἐκκλησία νὰ προσκυνήσουμε;» καὶ πρὸς μεγάλη μας ἔκπληξη καὶ γιὰ μεγάλη μας χαρὰ ἀκούσαμε: «Παρακαλῶ μπεῖτε γρήγορα μὴν σᾶς δῇ κανεὶς καὶ προσεκτικὰ μόνο στὸ παρεκκλήσι, γιατί ἀπὸ τὴν ἐκκλησία γίνεται ζωντανὴ μετάδοση. Προσέξτε γιατί θὰ βροῦμε μεγάλο μπελά».
Μπήκαμε λοιπὸν
καὶ μέσα ἀπὸ τὸ μικρὸ παρεκκλήσι ζήσαμε τὴν πιὸ κατανυκτικὴ Μεγάλη Παρασκευή,
ἴσως γιὰ ὅλη μας τὴν ζωή. Ρουφούσαμε κάθε λέξη μέσα στὴν ἀπόλυτη ἡσυχία. Τόσα
χρόνια ἀκούγαμε τὰ ἐγκώμια μέσα σὲ μιὰ φασαρία γεμάτη ἀπὸ κοσμικὲς ἔννοιες.
Εἶναι ἐντάξει τὰ ροῦχα μας; Εἶναι ἐντάξει τὰ μαλλιά μας; Νὰ χαιρετήσουμε τοὺς
γνωστούς, νὰ σχολιάσουμε τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο, νὰ κάτσουν τὰ παιδιὰ ἥσυχα καὶ
ἄλλα μύρια τόσα. Κι ὅμως ὅλα αὐτὰ ἐξαϋλώθηκαν σὲ μιὰ στιγμή, σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ
τὸ μόνο ποὺ εἶχε ἀληθινὸ νόημα ἦταν ὅτι ἤμασταν ἐκεῖ ποὺ ποθούσαμε, δίπλα στὸ
πιὸ ἀγαπημένο πρόσωπο τῆς ζωῆς μας.
Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ζωή μου ἄκουσα λέξη-λέξη τὸ:
«Δὸς τοῦτον ξένον …» καὶ γιὰ λίγο ἔνιωσα ὅπως ὁ ἀγαπημένος μου ἅγιος Ἰωσήφ.
Τόσα χρόνια ποτὲ δὲν εἶχα ἀκούσει προσεκτικὰ αὐτὰ τὰ ἐκπληκτικὰ λόγια, γιατί
λέγονται πάντα μέσα στὴν φασαρία τὴν ὥρα ποὺ γυρίζει ὁ ἐπιτάφιος στὴν ἐκκλησία.
Κάποια στιγμὴ τελείωσε ἡ ἀκολουθία, ἔκλεισαν τὰ
μικρόφωνα γιὰ τὴν μετάδοση καὶ μὲ μιὰ ἀπόλυτη ἀγαλλίαση βρεθήκαμε μέσα στὴν
ἀγαπημένη μας ἐκκλησιά, μοναδικοὶ ἐπισκέπτες, νὰ προσκυνήσουμε τὸν Σταυρὸ καὶ
τὸν Ἐπιτάφιο. Τί σημασία εἶχε κι ἂν ὁ Ἐπιτάφιος ἦταν ὁ πιὸ ἁπλὸς καὶ ἀπέριττος
ποὺ εἴχαμε δεῖ σὲ ὅλη μας τὴν ζωή. ΚΑΜΜΙΑ.
Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ σκιρτοῦσε μέσα στὴν καρδιά μας. Μιὰ χάρις ποὺ ἔγινε ἀκόμα πιὸ
μεγάλη, ὅταν μετὰ ἀπὸ λίγο με πολὺ φόβο μὴν φέρω σὲ δύσκολη θέση τὸν καλό μας
ἱερέα, ρώτησα ἁπλοϊκά: «Πάτερ, πενῆντα μέρες χωρὶς λάδι καὶ νὰ στερηθοῦμε τὴν
Θεία Κοινωνία; Γιατί μᾶς τὸ ἐπέβαλαν αὐτό;» Ὁ παππούλης συγκινήθηκε μέσα του
ἀπὸ αὐτὸ τὸ αὐθόρμητο παράπονο καὶ τὸ ἴδιο αὐθόρμητα μᾶς εἶπε: «αὔριο τὸ πρωὶ
κρυφὰ θὰ σᾶς περιμένω ἐδῶ. Μόνο σας παρακαλῶ, νὰ μὴν σᾶς δῇ κανείς».
Ποτὲ στὴν ζωή μου δὲν ἀμφέβαλα γιὰ τὸ: «Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν», ἀλλὰ ὁ ἁπλὸς τρόπος ποὺ κάθε φορὰ αὐτὸ ἐκπληρώνεται δὲν θὰ σταματήσῃ ποτὲ νὰ μὲ ἀφήνῃ μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτό.
Δὲν ξέρω ποιός ἔγραψε τὸ διήγημα: «Εἶναι Ἄνοιξη. Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος», ἀλλὰ νὰ ξέρῃ ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔγραψε, στὴν οἰκογένεια μοῦ ἔφερε κάτι ποὺ θὰ τὸ θυμόμαστε γιὰ ὅλη μας τὴν ζωή.
Τὸν εὐχαριστῶ ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς μου».
Ὁ γράφων δὲν πρόκειται γιὰ κάποιον εὔπιστο, ὀλιγογράμματο ἢ δῆθεν θεοσεβούμενο ποὺ ἐκτελεῖ τυφλὰ τὰ «θρησκευτικά του καθήκοντα», ἀλλὰ γιὰ ἄτομο ποὺ στὴν ἐπιστήμη του ὑπηρετεῖ τὸν ὀρθὸ λόγο, ἀλλὰ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ νιώσῃ τὴν ὑπέρ-λογη παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα θαύματα τῆς ζωῆς
Τρίτη 25 Αυγούστου 2020
Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδας Συμεών παραχώρησε συνέντευξη φοβούμενος μην τυχόν και τον κατατάξουν στους πιστούς ή αλλιώς στους παραβάτες των βλάσφημων μέτρων προστασίας εντός των Ιερών Ναών.
Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr
Όταν ακόμα βρισκόμασταν πριν την κατανυκτική εορτή του Δεκαπενταύγουστου, ο Μητροπολίτης Φθιώτιδας, κ. Συμεών, φρόντισε να παραχωρήσει συνέντευξη σε τηλεοπτική εκπομπή παρουσιάζοντας τη δική του προσωπική θέση σχετικά με τα νέα μέτρα που θα λαμβάνονταν στις Εκκλησίες. Ο Μητροπολίτης προσδοκούσε μία πλήρη και ακριβή τήρηση των μέτρων όπου αυτή έχει οριστεί από τους αρμόδιους, δηλαδή συμπεριλαμβανομένων και των Εκκλησιών. Φαίνεται πως ο Μητροπολίτης οραματίζεται μία Εκκλησία που δε θα βασίζεται στο «Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», αλλά μία νέα Εκκλησία, ευάλωτη στις κοσμικές βουλές, αναπροσαρμοσμένη στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, έτοιμη να θυσιάσει την ορθόδοξη παράδοσή της για να προβάλλει ένα μοντέρνο profil. Εύκολα γίνεται κατανοητό πως ο ποιμένας της Φθιώτιδας αναπαύεται όταν οι Ναοί της Μητροπόλεώς του μοιάζουν με αποστειρωμένα δωμάτια χειρουργείων και όταν οι πιστοί δείχνουν στρατιωτική πειθαρχία στα αθεολόγητα προστάγματά του. Ο ίδιος δείχνει περισσή υπερηφάνεια και καμαρώνει που το ποίμνιο της ταλαίπωρης Φθιώτιδας παραμυθιάστηκε από το φιάσκο της νέας “κανονικότητας”, έβαλε την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια και με μπροστάρη τον κ. Συμεών, ακολούθησε πιστά την πορεία της αποεκκλησιαστικοποίσης των μυστηρίων.
Εκείνο που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι δε λησμονεί να παραθέσει τον διαχωρισμό του υπάκουου ποιμνίου από τους χριστιανοταλιμπάν που αψηφούν τις ποινές και αποστρέφονται τις μάσκες και τα αντισηπτικά εντός των Ιερών Ναών. Επιζητεί να μην κακοχαρακτηριστεί όπως οι γενναίοι πιστοί, να μη δεχτεί τα πυρά που δέχονται αυτοί, αλλά ως αρνητής του Ιατρού των ψυχών και των σωμάτων να λάβει τα παράσημα της απιστίας. Ειρήσθω εν παρόδω, μας επισημαίνει πως όλος ο αγώνας να αρνηθεί την εκκλησιαστική κανονικότητα και να συμβαδίσει με κάθε αντίχριστο μέτρο, είναι φορτισμένος από πολύ πόνο και οδύνη. Πράγματι, η πορεία που σκιαγραφεί ο Μητροπολίτης προκαλεί και σε εμάς τα ίδια οδυνηρά συναισθήματα, όμως για διαφορετικό λόγο. Διαπιστώνουμε πως δε συλλογίζεται την ποιμαντική ευθύνη που φέρει και χωρίς αμφιβολία έχει στρέψει τις “υπηρεσίες” του σε έναν άλλον αφέντη, που σίγουρα δεν είναι ο Αφέντης Χριστός.
Στη συνέχεια της συνέντευξης ο δημοσιογράφος κάνει λόγο για κάποιες απροσεξίες εντός των Ιερών Ναών. Να υπογραμμίσουμε εδώ, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πως αυτό που οι κοσμικοί ονομάζουν «απροσεξία» εντός του Ιερού Ναού, οι πνευματικοί άνθρωποι το ονομάζουν ακλόνητο ορθόδοξο ήθος. Μολαταύτα, ο Μητροπολίτης εμφανίζεται σύμφωνος με τον προσβλητικό όρο, αποποιείται την ευθύνη των ευλογημένων για εμάς «απροσεξιών» και εγγυάται την τέλεση των Μυστηρίων όχι σύμφωνα με τους κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά υπό τη σκέπη των κοσμικών κανόνων και αρχών. Μάλιστα, τονίζει πως δεν είναι πρέπον να συγχέουμε το γλέντι του γάμου, που ευθύνεται για τη διασπορά του ιού, με το μυστήριο του γάμου. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως καλεί σε ένα ανταγωνιστικό debate ανάμεσα στο μυστήριο του γάμου και στο ξεφάντωμα που έρχεται αργότερα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ο νικητής του debate είναι το μυστήριο του γάμου γιατί είναι αυτό με τα λιγότερα κρούσματα. Όμως, δεν αποδίδει τη “νίκη” αυτή στην αδιαπραγμάτευτη ιαματική Χάρη της Θείας Κοινωνίας και του Οίκου του Θεού, αλλά στην τέλεια τήρηση των μέτρων προστασίας εντός των Ιερών Ναών. Με τρόπο που δεν αρμόζει σε έναν Μητροπολίτη επιτρέπει να ευτελίζονται τα Άγια της Πίστης μας και ο Οίκος του Θεού ναι υποβιβάζεται και να εξισώνεται με ένα απλό, αχαρίτωτο οικοδόμημα, που εντός του μεταδίδονται κάθε λογής ιοί.
Το αποκορύφωμα βέβαια όλης της συνέντευξης, είναι τα λόγια του που αγγίζουν την πνευματική δυσωδία: «Και στο κάτω κάτω, αν οι γάμοι είναι το πρόβλημα, ας μη γίνουν γάμοι φέτος, δε χάλασε ο κόσμος». Η άκριτη υπακοή στους κοσμικούς άρχοντες και φυσικά ο πνευματικός μολυσμός που επέφερε το μιαρό Κολυμπάρι και η αποδοχή της σχισματοαίρεσης της Ουκρανίας, οδήγησαν τον Μητροπολίτη να ξεστομίσει μία άνευ ποταμών μέθοδο μετρίασης της διασποράς του ιού, την αναβολή δηλαδή του μυστηρίου του γάμου! Απορούμε πώς γίνεται το ιερό αυτό μυστήριο, να είναι τόσο φθηνό, ποταπό και ασήμαντο για κάποιους, ώστε να επιδέχεται αναβολής για χάρη του ιού. Σεβασμιώτατε, ούτε οι ίδιοι οι κοσμικοί άρχοντες δεν έκαναν μία τέτοια πρόταση, πώς τολμάτε και τους προλαμβάνετε εσείς, ο λειτουργός του Υψίστου; Τη στιγμή που οι ψυχές των πιστών χάνονται στον βούρκο της θολολογίας, η δική σας επιθυμία είναι η αναβολή των μυστηρίων του γάμου; Φαίνεται πως εθελοτυφλείτε μπροστά στον κίνδυνο που ελλοχεύει η πρότασή σας και μάλλον δε συλλογίζεστε πως το αμάρτημα της πορνείας δεν είναι λιγότερο σημαντικό από τη μετάδοση του ιού.
Σεβασμιώτατε, είμαστε βέβαιοι ότι θα γνωρίζετε πως πολλοί νέοι αγωνίζονται με κόπο, ώστε να αποφύγουν τα πορνικά χτυπήματα που τους χαρίζει ο διάβολος. Αυτός, λυσσομανάει για να πραγματοποιήσει το θέλημά του, όμως επειδή οι νέοι γνωρίζουν πως «Πᾶς πόρνος, οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ», καλλιεργούν την αρετή της παρθενίας με σκοπό να εισέλθουν αμόλυντοι στο ιερό μυστήριο του γάμου. Συνεπώς, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο νέος δίνει τη δική του μάχη για να χαλιναγωγήσει τις ορμές του και να διατηρήσει μία σχέση αγνή και αρεστή στο Θεό. H παράταση του μυστηρίου του γάμου που προτείνετε, μπορεί να μοιάζει με Γολγοθά για έναν νέο και οι ψυχοσωματικές συνέπειες της πτώσης του να αποβούν μοιραίες. Εσείς, ως στοργικός πατέρας που ποιμαίνεται με πλούσια αγάπη το ποίμνιό σας, που μεριμνάτε για την υγεία του, πώς μπορείτε να αφήνετε τον διάβολο να χορεύει στο ταψί τους μέλλοντες συζύγους; Ο φόβος των κυρώσεων για τον κορωνοϊό είναι μεγαλύτερος του φόβου της Κρίσης σας;
«οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τά μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μή γένοιτο. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὁ δέ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. φεύγετε τήν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐάν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καί οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γάρ τιμῆς· δοξάσατε δή τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.» (Α΄ Κορ. στ΄ 15-20)
Πέμπτη 13 Αυγούστου 2020
ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ! ΑΣ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ!
ΑΔΕΛΦΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ! ΑΣ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ!
ΑΣ ΣΤΟΧΑΣΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΣΟΒΑΡΑ
ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
- τήν Παναγία την Τρυπητή,
- την Παναγία την Φανερωμένη
- την Παναγία του Μεγάλου Σπηλαίου,
- την Παναγία της Μακελλαριάς,
- την Παναγία την Πλατανιώτισσα.
« Ο Ναός Σου, Θεοτόκε, ανεδείχθη παράδεισος,
ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα,
ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής,
ρώσιν αντλούμεν και ζωήν την αιώνιον,
πρεσβεύεις γαρ Συ τω εκ Σου Τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ,
σωθήναι τας ψυχάς ημών».ΔΗΛΑΔΗ:
«Παναγία Θεοτόκε, ο ναός σου αναδείχτηκε Παράδεισος, καθώς μέσα σε αυτόν αναβλύζουν παντοειδείς θεραπείες, σαν ποτάμια αιώνια. Εφόσον μάλιστα προσερχόμαστε στον ναό σου με πίστη ακράδαντη, από τη Ζωοδόχο Πηγή αντλούμε Δύναμη και Ζωή αιώνια. Διότι Εσύ, Θεοτόκε, πρεσβεύεις προς τον Σωτήρα μας Χριστό, που γεννήθηκε από Σένα, για τη σωτηρία των ψυχών μας».________Με δεδομένο, λοιπόν, ότι Υπεραγία Θεοτόκος είναι μια αστείρευτη πηγή θεραπείας και ότι στο Ναό της αναβλύζουν ποτάμια, τα οποία θεραπεύουν παντός είδους ασθένειες, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΘΗΤΕ: Είναι δυνατόν να εισέλθω στο σπίτι της Παναγίας μας, φορώντας τη μάσκα κ. Χαρδαλιά, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΜΟΛΥΝΘΩ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΒΙΑ, ΙΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΡΩΝΟΪΟΎΣ;
_________Επομένως για λόγους προφυλάξεως ΝΑΙ, φέρω και φορώ τη μάσκα ΠΑΝΤΟΥ καί ΠΑΝΤΟΤΕ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ! Διότι η χρήση της μάσκας μέσα στο ναό ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΑΣΘΕΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ! Ο πιστός χριστιανός ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ στο Ναό ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΕΡΗ ΤΗ ΜΑΣΚΑ!
________Διότι, εάν Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑΟ ΚΑΙ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΜΑΣΚΑ του κ. ΧΑΡΔΑΛΙΑ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! ΑΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΠΙΣΤΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟ! ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΕΜΜΕΣΩΣ, ΠΛΗΝ ΣΑΦΩΣ, ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!
________Ναι, Αδελφοί μου, ίσως σας φαίνεται βαρύς ο λόγος αυτός! Αλλά αυτή είναι η αλήθεια! ΣΤΟ ΝΑΟ, ΔΗΛ. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΕΡΧΩΜΑΙ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ! ΔΙΟΤΊ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΠΙΣΤΗ! ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ, ΚΟΛΛΗΣΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ, ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΙΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΌ! ΔΗΛ. ΑΓΝΟΩ, ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ!
___________Με λίγα λόγια, λοιπόν: Μέχρι χθες το σύνθημα Μητσοτάκη-Χαρδαλιά ήταν «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ»! Σήμερα το νέο σύνθημα είναι: «ΦΟΡΑΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΤΗ ΜΑΣΚΑ!».
________Με το πρώτο ΜΉΝΥΜΑ- ΕΝΤΟΛΗ έκλεισαν τις Εκκλησίες! Με το δεύτερο ΜΗΝΥΜΑ, δηλ. με το μήνυμα της Μάσκας, ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ! Χωρίς βεβαίως να το αντιλαμβανόμαστε, ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΩΣ, χρησιμοποιούντες τη μάσκα μέσα στο Ναό, αποδεικνύεται, ότι έχουμε μια ασθενική πίστη προς τον Χριστό! Δεν Τον εμπιστευόμεθα! Μολύνεται το περιεχόμενο της πίστεώς μας, καθ' όσον στην πράξη αρνούμεθα την μεγάλη αλήθεια, ότι ο Ναός, ο Οίκος Κυρίου, είναι θεραπευτήριον των ψυχικών παθών και των σωματικών ασθενειών! Στον Οίκο του Θεού ΔΕΝ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ, αλλ΄αντιθέτως ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΘΑ, Άρα εκεί μέσα ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΜΑΣΚΑ! Θερμή πίστη μας χρειάζεται, καθώς ο Κύριός μας είπε τα εξής αθάνατα λόγια: «Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μάρκ. θ΄, 17-31).
_________Η προδοτική αυτή συμπεριφορά των Κυβερνώντων συμπληρώνεται με την θεωρία, ότι ο ιός μεταδίδεται και με την Θεία Κοινωνία! Πρώτη εξ όλων η κα Κεραμέως, Υπουργός της Παιδείς, ωμίλησε για το "σάλιο", ότι δηλ. πρέπει να αποφεύγουμε τη Θεία Μετάληψη, επειδή με το σάλιο μεταδίδεται ο Κορωνοϊός! Κατόπιν τούτου μερικοί πλανώμενοι και ολιγόπιστοι Λειτουργοί του Υψίστου κατήργησαν την χρήση της αγίας Λαβίδας κατά τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας και εισήγαγον τά «κουταλάκα μιάς χρήσεως»!!!! Έτσι, λοιπόν, ο Διάβολος στις ημέρες μας χορεύει πανηγυρικά!
__________Ας επανέλθουμε, λοιπόν, στη μάσκα. Δυστυχώς η προδοτική και αιρετική αυτή νοοτροπία έχει διαδοθή πολύ στις ημέρες μας! Την έχουν αποδεχθεί και την εφαρμόζουν (δηλ. φορούν τη μάσκα μέσα στο Ναό) πολλοί Αρχιερείς, πολλοί Κληρικοί, και πάμπολλοι πιστοί! Προσφάτως μεταξύ αυτών Κορυφαίος, δυστυχώς, συγκαταλέγεται ο Παναγ. Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, ο Οποίος ενεφανίσθη φορώντας μάσκα μέσα στο Ναό! ! Ο Παναγιώτατος, ο Οποίος παρά ταύτα με δηλώσεις Του εδήλωσε, ότι με την Θεία Κοινωνία ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ο ιός! Δυστυχώς η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή! Η ΣΥΓΧΥΣΗ, ή ΜΑΛΛΟΝ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΑ! ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΦΘΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ!
__________Συνεπώς, μεταξύ των άλλων, σιγά-σιγά εισερχόμεθα σε στάδιο αντιδράσεων, αντιπαλότητος, εσωτερικής φαγωμάρας, εμφυλίου εκκλησιαστικού πολέμου και....... ΔΙΩΓΜΩΝ! Μαύρα χρόνια έρχονται και για την Εκκλησία!
__________Όσοι χριστιανοί θέλουν να τηρήσουν ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ την πίστη μας στον ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ οφείλουν να φορούν την μάσκα Χαρδαλιά παντού, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΝΑΟ! Διότι, θα το επαναλάβω, η χρήση της μάσκας μέσα στο ναό αποδεικνύει μια αναιμική πίστη, για να μην είπω, ότι σημαίνει ΑΡΝΗΣΙΝ της Ορθοδόξου Πίστεως!
ΑΣ ΕΛΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ
ΣΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ
1. Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!
«Ο κορωνοϊός υπάρχει, όπως υπάρχουν και αυτοί που έβγαλαν μέχρι τώρα δισεκατομμύρια από τον τρόμο, τον πανικό και την αγωνία της ανθρωπότητας. Ο covid-19 δεν είναι παραμύθι, όπως δεν είναι και η συνήθης γρίπη, το κρυολόγημα ή οποιαδήποτε λοίμωξη του άνω και κάτω αναπνευστικού. Προφανώς οι κορωνοϊοί υπάρχουν και μας βασανίζουν από την εποχή που σχηματίστηκε η πρώτη ζωή στον πλανήτη ή τουλάχιστον από την εποχή που πέταξε η πρώτη νυχτερίδα. Όπως η ανθρώπινη βουλιμία, η αρπακτικότητα, η κερδοσκοπία και η νοσηρότητα, υπάρχουν από τη στιγμή που ο Κάιν άρπαξε την πέτρα και την κατάφερε στο κεφάλι του αδελφού του, του Άβελ.........______Ο έμπειρος δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Τράγκας στο Crashonline γράφει τα εξής:
Το πλέον βέβαιο, είναι ότι αυτή η «γρίπη» αξιοποιήθηκε από διάφορα πολιτικά και οικονομικά κέντρα. Έτσι τουλάχιστον δείχνουν οι αποκαλύψεις και οι πληροφορίες που βγαίνουν στον αέρα και συναρμολο-γούνται από τον διεθνή τύπο....Η γερμανόφιλη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα βρεθεί πολιτικά και διπλωματικά μπλεγμένη, για τις εμφανείς και στενές σχέσεις της με τον Μπιλ Γκέιτς, τον υπάλληλό του, Αιθίοπα Πρόεδρο του ΠΟΥ, Τέντρος Γκεμπρεγιέσους και τις καθοδηγούμενες από το Βερολίνο υπόγειες επαφές της με το Πεκίνο.Είναι θέμα χρόνου να ασκηθούν διώξεις εναντίον του Αιθίοπα, που απέκρυψε επιμελώς τη διασπορά του ιού και του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου, ο οποίος εδώ και χρόνια προετοίμαζε αυτή την χαοτική κατάσταση, επιδιώκοντας περισσότερα λεφτά (ήδη διπλασίασε την περιουσία του με τις επενδύσεις σε φαρμακοβιομηχανίες), εξουσία και έλεγχο σε κράτη και πληθυσμούς.Πρώτος τον κατηγόρησε με αποκαλυπτικό άρθρο του ο Ρόμπερτ Κέννεντυ Τζούνιορ, ο οποίος κατήγγειλε τις δραστηριότητες του ιδρύματος Γκέιτς και τα μαζικά εγκλήματα που προκάλεσαν τα εμβόλιά του σε χιλιάδες ανθρώπους στην Αφρική και στην Ινδία. Αυτά δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας. Στη Μαύρη Ήπειρο τα εμβόλια του ζεύγους Γκέιτς, άφησαν άγονες (στείρωσαν) χιλιάδες Αφρικανές, ενώ στη μεγάλη Χώρα του Μαχάτμα Γκάντι,τα εμβόλια κατά της μηνιγγίτιδας, που διένειμε, έφεραν παραλυσία σε χιλιάδες Ινδούς......»
__________Οι Κυβερνητικοί Παράγοντες, λοιπόν, σήμερα όχι μόνον πάσχουν από "χριστιανοφοβία", όπως τους κατηγορεί κάποιο πολιτικό Πρόσωπο, αλλ' επί πλέον ως τυφλά όργανα εκτελούν τις εντολές των σκοτεινών δυνάμεων της Παγκοσμιοποιήσεως, οι οποίες στόχο τους έχουν να διαλύσουν τα Έθνη και να δημιουργήσουν μια Παγκόσμια Αυτοκρατορία υπό την Διοίκηση μιάς Κυβερνήσεως Εβραιομασσόνων! Σας υπενθυμίζω: «Η Γερμανόφιλη Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα βρεθεί πολιτικά και διπλωματικά μπλεγμένη, για τις εμφανείς και στενές σχέσεις της με τον Μπιλ Γκέιτς, ...» μας είπεν ο κ. Τράγκας! Ώστε, λοιπόν, οι Κυβερνητικοί Παράγοντες, το επαναλαμβάνω, εκτελούν τις εντολές Ξένων Παραγόντων και προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβάλουν στην Κοινωνία μας τα μέτρα της μάσκας κλπ. ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ! Ελάτε, σας παρακαλώ, να ερευνήσουμε τώρα και αυτή την πτυχή.
«Τηρούμε ευλαβικά την υγιεινή των χεριών, κρατάμε αποστάσεις και κάνουμε χρήση μάσκας, είτε μίας χρήσης, είτε πολλαπλών χρήσεων (υφασμάτινη). Για να είναι όμως αποτελεσματική η μάσκα, πρέπει να τη χρησιμοποιούμε σωστά. Ακολουθούμε τις οδηγίες, μένουμε ασφαλείς»!(βλ.https://www.fortunegreece.com/article/odigies-mitsotaki-gia-maska-plisimo-cherion-ke-apostasis/
😀 Επισκέπτεται ένα Δημόσιο Σχολείο, συνοδευόμενος από την Υπουργό Παιδείας κα Κεραμέως, αλλά και πάλι ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ!
β) Η κα Κεραμέως:
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ: Στο πρόβλημα της μάσκας ποιός κοροϊδεύει ποιόν;
ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Οι Κυβερνητικοί Παράγοντες μας κοροϊδεύουν όλους, κι' εσάς και εμέ, δηλ. τον Ελληνικό Λαό!
www.topontiki.gr › article ›
o-mitsotakis-horis-maska-eno-prohthes-e...
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΑΣ: Ο κόσμος πως αντιδρά;
Ως εν παρόδω όμως επιθυμπώ να αναφερθώ, χωρίς και να σχολιάσω, σε ένα πολύ πρόσφατο δημοσίευμα της ιστορικής Εφημερίδος ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ των ΠΑΤΡΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ και ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΌΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΕΚΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ!
_______Στο φ. της Τρίτης 11ης Αυγούστου ε.έ. και στην τελευταία σελίδα υπάρχει ένα σχόλιο με τίτλο: Tο παράδειγμα.
«.....Αρχές και επίσημοι έδωσαν το παράδειγμα για τη χρήση μάσκας κατά την τέλεση των θρησκευτικών τελετουργιών, έστω κι αν οι πιστοί δεν ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες. Ή, χειρότερα, ακολουθούν γραμμή Αμβροσίου "η μάσκα στο ναό είναι ασέβεια" κλπ. Τους αποδίδουμε τα εύσημα λοιπόν και για την πράξη, αλλά και τον .....κίνδυνο να επικριθούν ως ασεβείς! Π.ΣΑΚ» !!!!!
- __________Δεν θα ασχοληθούμε, λοιπόν, με αυτά που γράφουν τα εξαρτημένα και καθοδηγούμενα ΜΜΕ! Πλήν όμως ανατρέχοντας στο Διαδίκτυο θα αναζητήσουμε σχόλια, τα οποία εκφράζουν την αντίδραση της Κοινωνίας στα σατανικής εμπνεύσεως σχέδια υποταγής του κόσμου στις επιθυμίες των παραγόντων της Παγκοσμοποιήσεως. Ιδού μια μικρή συλλογή:
«Δεν μπορεί να κλείνουν οι Εκκλησίες και να λειτουργούν οι λαϊκές και τα σούπερ μάρκετ.....Διότι όπως βλέπουμε και από τη διαχείριση αυτής της κατάστασης από επισήμους φορείς, υπάρχουν αστοχίες, οι οποίες θίγουν την Ορθοδοξία μας, την Εκκλησία, και δυστυχώς, θα έλεγα, χωρίς να υπάρχει η αντίδραση, που έπρεπε να υπάρχει και από την ίδια την επίσημη Εκκλησία...» Καί παρακάτω: «....φθάσαμε στο αντίθετο! Όχι μόνο να κλείσουν οι Εκκλησίες, αλλά να απαγορεύεται να στέκεσαι έξω από την Εκκλησία! Αυτά ειναι τρομακτικά πράγματα και ιατρικώς δεν έχουν καμμία βάση!.....»____________Αυτά, λοιπόν, μας λέγει ο Καθηγητής κ. Χατζητόλιος! Ας έλθουμε τώρα και σε ένα περιστατικό με ένα Γέροντα Αγιορείτη, ο οποίος, ευρεθείς εκτός Αγίου Όρους, επήγε σε κάποιο Ενοριακό Ναό για να εκκλησιασθεί, χωρίς βέβαια να φοράει τη μάσκα Χαρδαλιά.
Ο Επίτροπος, λοιπόν, τον ερώτησε:
-Πάτερ γιατί δεν φοράτε μάσκα στην Εκκλησία; Εμείς στην Εκκλησία μας τον βγάζουμε έξω, όποιος δεν την φορά.
-Και γιατί να φορέσω; Εκκλησία είναι εδώ και όχι κάποιος υπόνομος! Γιατί δεν συλλογίζεσαι τι λέγει ο Αρχιερεύς στον Εγκαινιασμό των ιερών Ναών:
____________Αγαπητοί μου Αδελφοί,"Κατάστησον αυτόν λιμένα χειμα-ζομένων, ιατρείον παθών, καταφυ-γήν ασθενών, δαιμόνων φυγαδευ-τήριον" Γιατί, λοιπόν, να φορέσω τη μάσκα;» (βλ. Ακολουθία των Εγκαινίων, Έκδοσιν Αποστολικής Διακονίας, σελ.49 Και: https://aktines.blogspot.com/2020/08/blog-spot_23.html).
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Η ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΜΑΣ
